Veronika zamknęła laptop o dwudziestej drugiej trzydzieści siedem.

Wiedziała to dokładnie, bo przez ostatnie dwadzieścia minut patrzyła na zegarek i obiecywała sobie, że za chwilę skończy.

Zawsze było jeszcze jedno zdanie. Jeszcze jeden szkic. Jeszcze jeden mail, który przecież można było wysłać od razu.

Kiedy w końcu ekran zgasł, w mieszkaniu zrobiło się cicho.

I nagle Veronika poczuła, jak bardzo jest zmęczona.

„Najdziwniejsze w zmęczeniu jest to, że czasem zauważasz je dopiero wtedy, gdy przestajesz pracować.”

Bez roli

Zsunęła buty i przeszła do kuchni. W lodówce znalazła kawałek ciasta, który ktoś zostawił tam poprzedniego wieczoru.

Ukroiła zdecydowanie za duży kawałek.

Potem jeszcze trochę większy.

Nikt nie patrzył.

To było przyjemne.

Nie musiała być elegancka. Nie musiała mieć gotowej odpowiedzi. Nie musiała nikogo przekonywać, że wszystko jest pod kontrolą.

Była po prostu Verą.

Dominika

Telefon zawibrował na stole.

Dominika.

Veronika odebrała bez przywitania.

— Jeśli dzwonisz w sprawie pracy, rozłączam się.

— Świetnie — odpowiedziała Dominika. — W takim razie możemy porozmawiać o tym, dlaczego od trzech dni udajesz, że nie jesteś zmęczona.

Veronika spojrzała na ciasto.

— Nie udaję.

— Oczywiście.

— Jestem po prostu bardzo produktywna.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Vera.

Tylko Dominika potrafiła wypowiedzieć jej imię w taki sposób, że brzmiało jednocześnie jak pytanie, ostrzeżenie i przytulenie.

Veronika westchnęła.

— Dobrze. Jestem zmęczona.

— No. I świat się nie zawalił.

„Prawdziwa przyjaźń zaczyna się tam, gdzie kończy się potrzeba robienia dobrego wrażenia.”

Jeden zwyczajny wieczór

Rozmawiały przez prawie godzinę.

Ani razu o planach ekspansji. Ani razu o projektach. Ani razu o tym, co trzeba zrobić jutro.

O głupich rzeczach. O znajomych. O miejscu, do którego kiedyś pojadą. O deserze, który był zdecydowanie za duży dla jednej osoby i zdecydowanie za mały dla dwóch.

Veronika śmiała się tak głośno, że przez chwilę sama siebie nie poznawała.

I właśnie wtedy poczuła coś, czego nie dawało jej żadne zwycięstwo biznesowe.

Lekkość.

Dom to nie adres

Później, już po rozmowie, Veronika stanęła przy oknie.

Wrocław był cichy. Światła odbijały się w szybach, a ulice wyglądały zupełnie inaczej niż za dnia.

Pomyślała o Tomaszu. O Dominice. O ludziach, do których chciała wracać.

I po raz pierwszy od dawna zrozumiała, że wszystkie miejsca, które chciała stworzyć, wszystkie projekty, które planowała, wszystkie miasta, które chciała kiedyś zobaczyć, były tylko tłem.

Najważniejsze było to, z kim chce dzielić zwyczajne dni.